Παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας αφιερωμένη στη Γιαγιά
Αυτή
την ημέρα θα ήθελα να την αφιερώσω στις γιαγιάδες μας, αυτές τις γυναίκες
που ανάθρεψαν οικογένεια με το τίποτα, μόνο με την αγάπη.
Αυτές
που γεννούσαν τα παιδιά τους στο χωράφι αν είχαν την ατυχία να εγκυμονούν
καλοκαίρι, αυτές που δεν είχαν καν βαφτιστικό όνομα γιατί τις φώναζαν με
το άνομα του άντρα τους Κώτσαινα, Νικόλαινα, Γιώργαινα, Βασίλαινα όπως έλεγαν
την δική μου γιαγιά.
Αυτές που όταν άνοιξαν οι δρόμοι της ξενιτιάς στήριξαν όλο το
μεταναστευτικό οικοδόμημα κρατώντας τα εγγόνια τους εδώ για να δουλέψουν
οι γονείς απερίσπαστοι και όχι μόνο ένα πολλές φορές δυο και τρία παιδιά.
Θα
μπορούσαμε να γράφουμε ατελείωτα για αυτές τις γυναίκες που ίσως να
μας βλέπουν από εκεί που βρίσκονται.
Θα
ήθελα να τις πω ότι τώρα έχουμε και όνομα και επίθετο κατά δικό μας , άλλα
χάσαμε άλλα πράγματα τις έννοιες και τα νοήματα.
Γυναίκες
μην παρασυρόμαστε και δίνουνε άλλη έννοια από αυτή που πρέπει σε αυτήν την
ημέρα ας καθίσουμε να σκεφτούμε ότι άντρες και γυναίκες συνυπάρχουν από
αρχή του κόσμου και ότι είμαστε συνοδοιπόροι και όχι αντίπαλοι, και στο
κάτω-κάτω της γραφής τους άντρες γυναίκες τους μεγαλώνουν .
Δεν
είναι ημέρα για ξεφάντωμα, είναι ημέρα για περισυλλογή.
Γκριμούλα Μαρία