Η πιο δημοφιλής από τις σωζόμενες
τραγωδίες του Ευριπίδη, που παίχτηκε για πρώτη φορά στα Μεγάλα Διονύσια, το 415
π.Χ., καθρεφτίζει την αλαζονεία της
εξουσίας και τις ολέθριες συνέπειές της σε κάθε εποχή.
Οι
«Τρωάδες» περιέχουν πολλά επεισόδια από την άλωση της Τροίας, αλλά και από τις
συμφορές που επήλθαν στην οικογένεια του Πριάμου και, κατ’ επέκταση, των Τρώων.
Όλες οι σκηνές κινούνται σε αυτόν τον συνειρμό, με βασικό πρόσωπο σύνδεσής τους
τη γυναίκα του Πρίαμου και μητέρα του Έκτορα και του Πάρη, την Εκάβη.
Οι διασκευές των Τρωάδων, άλλωστε,
όπως αυτή του Ζαν Πωλ Σάρτρ, αλλά και τα πολλαπλά
ανεβάσματα του πρωτότυπου έργου του
Ευριπίδη, αποδεικνύουν ότι το έργο αποτελεί ένα σύγχρονο και ταυτόχρονα διαχρονικό
μανιφέστο ενάντια στη βία από τον άνθρωπο στον άνθρωπο, μια έλλογη διαμαρτυρία
ενάντια σε κάθε πόλεμο. Φαίνεται δυστυχώς πως δεν καταφέραμε μετά από τόσους
αιώνες να τον εξορίσουμε, κι έτσι
μπορούμε ακόμη, αστόχαστα, να μιλούμε για νικητές και ηττημένους αγνοώντας τάχα
τον λόγο του ποιητή:
…Είναι μωρός εκείνος από τους θνητούς που
εκπορθεί πόλεις,
όποιος ναούς και τύμβους, τα ιερά των
κοιμηθέντων
ερημώνει, αφανίζεται κι αυτός ο ίδιος μετά…
Υπάρχουν πολλοί γνωστοί τρόποι αφήγησης, κι άλλοι ακόμα που θα
εφευρεθούν.
Μ. Μπρεχτ
Τρόποι που
θα κτίζονται παράλληλα με τις ανθρώπινες σχέσεις στο σήμερα, σπόροι της βαθιάς
ανάγκης να ζούμε μαζί αφηγούμενοι ιστορίες.
Μύθοι
απελευθερωτικοί, λυτρωτικοί, ανατρεπτικοί.
Μύθοι που θα
φωτίζουν τη «νίκη» του Σάυλοκ και του Κρέοντα , το «άδικο» του Άμλετ.
Τρόποι και
μύθοι έξω ή απέναντι από την κυρίαρχη αισθητική της κυρίαρχης ηθικής.
Τρόποι και
μύθοι «εχθροί» της στατικής και αμετάβλητης πραγματικότητας.
Θέατρο “ΠΗΓΑΣΟΣ”
Σημείωμα σκηνοθέτη:
Μήλος 416 π.χ.
38 Αθηναϊκές τριήρεις
με φορτίο 3.000 οπλίτες αγκυροβολούν στο νησί. Οι στρατιώτες κατασφάζουν τον
ανδρικό πληθυσμό και πουλούν ως σκλάβους τα γυναικόπαιδα. Ένα χρόνο αργότερα κι
ενώ οι Aθηναίοι ετοιμάζουν την εκστρατεία
κατάκτησης της Σικελίας, ο Ευριπίδης διδάσκει τις Τρωάδες.
Γκερνίκα 26 Απριλίου
1937. Ώρα 4:30
Γερμανοί και Ιταλοί
εθελοντές πιλότοι, συνεργάτες του στρατηγού Φράνκο, μεσούντος του ισπανικού
εμφύλιου πολέμου, βομβαρδίζουν τη βασκική πόλη ισοπεδώνοντας την. Την ίδια
χρονιά, ο Πάμπλο Πικάσο συνθέτει τον πίνακα με το όνομα της, τη Γκερνίκα.
Γιουγκοσλαβία
1991. Ιράκ 2003. Παλαιστίνη σήμερα. Συρία σήμερα.
Εκατόμβες νεκρών και
τραυματιών. Χιλιάδες πρόσφυγες εγκαταλείπουν με τη βία τις προγονικές τους
εστίες.
2400 χρόνια μετά από την
πρώτη διδασκαλία των Τρωάδων η ανθρωπότητα παραμένει ανεπίδεκτη μαθήσεως στα
όσα έχει διδάξει η ίδια η Ιστορία.
Οι προβληματισμοί που θέτει ο Ευριπίδης,
κριτικάροντας τις θεσμοθετημένες ιδεολογίες των ισχυρών, αμφισβητώντας την
«ηθική» του πολέμου και τις επικρατούσες μεταφυσικές αξίες-που σπέρνουν το φόβο
και απαλλάσσουν από την ανθρώπινη ευθύνη-παραμένουν ζωντανοί κι επίκαιροι, όσο
ζωντανή παραμένει η οδύνη, όσο ζωντανός μένει ο σπαραγμός, έτσι όπως
αποτυπώνεται μέσα μας κάθε φορά που στεκόμαστε μπροστά στις εικόνες της φρίκης
και της βαρβαρότητας.
Ταυτότητα της Παράστασης
Σκηνοθεσία:
|
Δημήτρης Σιακάρας
|
Κοστούμια:
Μετάφραση:
|
Βέτα Χαΐλατζίδου
Φιλολογική ομάδα Πήγασου
|
Παίζουν: (Με σειρά εμφάνισης)
Ποσειδώνας:
|
Χάρης Αμανατίδης / Γιάννης Γαλάνης
|
Αθηνά:
|
Τατιάνα Σιδηροπούλου / Μαρία
Μπουκουβάλα
|
Εκάβη:
|
Κατερίνα Παρλίτση
|
Ταλθύβιος:
|
Κώστας Παπουτσίδης
|
Κασσάνδρα:
|
Δανάη Αμανατίδου
|
Ανδρομάχη:
|
Άννα Γκούντα
|
Μενέλαος:
|
Σπύρος Αναγνώστου
|
Ελένη:
|
Σοφία Αγαθαγγελίδου
|
Χορός:
|
Σοφία Αγαθαγγελίδου
Δανάη Αμανατίδου
Άννα Γκούντα
Πωλίνα Γώγου
Κατερίνα Λασηθιωτάκη
Μαρία Μπουκουβάλα
Θωμαή Σιούμη
|
Μουσική
επιμέλεια/
Διδασκαλία
Χορού:
Παίζουν
οι μουσικοί:
|
Δημήτρης Δριστάς
Δημήτρης Δριστάς & Βαγγέλης
Μποστανίτης
 |